Leiders van de toekomst (deel 1)

Deel 1: Over maatschappelijke strategie

Een mooi interview van Walther Reuter in gesprek met Henry Ford (inderdaad, de man van de auto’s). Henry Ford besluit om zijn fabrieken te ‘upgraden’ en robotiseert daarmee arbeid. Als thema zeer actueel, getuige de documentaire van VPRO’s Tegenlicht over dit onderwerp.

 

Als Reuter aangeeft bij Ford dat het toch heel sneu is voor de werknemers dat ze vervangen worden door robots, reageert de directeur met de stelling ‘robots betalen geen lidmaatschap van een vakbond, dus wat kunnen ze doen’ ? (vrije vertaling).

 

Daaruit volgt een hele bekende quote van Reuter:

 

“How will you get robots to buy cars?”

 

En die stelling is bijzonder actueel. Ik los probleemstukken graag op door ze in extremen te visualiseren. Robots werken, mensen zitten thuis. Maar hoe verdienen ze dan geld? Hoe hechten mensen waarde? Hoe zijn ze betrokken? Kunnen ze nog iets kopen? Waaruit bestaat onze economie dan nog?

 

In leerboeken over bedrijfs-strategie wordt niet voor niets gesproken over ‘economische levensvatbaarheid’ en ‘sociale levensvatbaarheid’. Deze laatste is meetbaar op basis van de maatschappelijke evenals individuele acceptatie van de onderneming. Concreet:

 

- Leveranciers en werknemers moeten het zinvol achten om een bijdrage te leveren aan de onderneming

- Afnemers zijn bereid producten af te nemen in de vorm van goederen en/of diensten

- Overheden, actiegroepen en consumenten aanvaarden de nadelige effecten van het bedrijfsproces/bedrijfsvoering

 

Vrij vertaalde conclusie in deel 1 van deze BLOG: 

“Als de negatieve effecten van bedrijfsvoering zodanig groot worden voor een maatschappij dat men de sociale levensvatbaarheid in het geding brengt, heeft een bedrijf geen enkele toekomst”

 

Leiders van de toekomst hebben dan ook een scherp ontwikkelde visie op sociale levensvatbaarheid